Yazdıklarım üç-beş kitap haline geldi ve yirmi yıldır bir şekilde piyasada bulunabiliyor. Kitaplarımdan biri, çok satanlar listesini sallamasa da, yirmi yılda yirmi küsur baskı yaparak yayın dünyasında kendisine bir yer edindi.
Edebiyatla ilişkimi hiçbir zaman profesyonel bir zemine oturtmadım; edebiyatın tüketicisi olarak kalmayı tercih ettim.
Çok yazmak ve hele hep çok iyi yazmak yapabildiğim bir şey değil galiba... Bütün bunları, beni, en azından ortalama veya ortalamanın biraz üzerinde bir okuyucu olarak kabul etmeniz için anlatıyorum. Etmezseniz de saygı duyarım.
***
Yapı Kredi Yayınlarının Kitaplık Dergisinin son iki sayısı beni o kadar şaşırttı ki, şiirle ilgili bulunduğum noktayı kaybettim.
Şiir nedir? Artık bilmiyorum.
Edebiyatta akımları daha ilköğretim seviyesinde gösteriyorlar. Ve bu akımların içinde toplumda yaygın olarak kabul görmemiş olanlar da var.
Normaldir. Akımlar arayıştır nihayetinde. Kalıplar, anlayışlar, bilinenler zorlanır...
Bu arayışın sonucu her zaman kitlelerin “İşte bu!” heyecanına muhatap olamaz.
Ama... Sonuç ne kadar aykırı görünürse görünsün, o akımların ürünlerini “sanat eseri” kılan unsurlar vardır. Çünkü çıkış noktaları, neye karşı oldukları, neyi aştıkları, hayata ve insana ait olana nasıl baktıkları ve nasıl yorumladıkları bir şekilde görünür.
Ben de Kitaplık Dergisindeki şiirleri okurken, şaşkınlığımı bir kenara bırakıp, lezzet almak, anlamak, anlamaya çalışmak için şekilden şekle girdim.
Kendi bakış açımı, kendi algımı, zevkimi terk edip, empatinin bin türlüsüyle yaklaştım. Sonuç sıfır... Şiirleriyle beni perişan eden on iki şairden özür diliyorum.
Ve itiraf ediyorum. Ben yazdıklarınızdan/söylediklerinizden hiçbir şey anlamadım.
***
Pazarlanmış ve popüler olmuş kitaplara karşı moda rüzgârıyla yaklaşıp “anlamış” görünerek işi kurtarmaya çalışmak yapabileceğim bir şey değil. Anlayışsızlığımı kim nasıl eleştirirse eleştirsin. Bundan ürkmüyorum.
***
Geriye doğru her dönemin, o döneme ait bir edebiyatı/bedii tadı var. Gelecekte bugünün şiirini nasıl anlatacaklar çok merak ediyorum.
Belki bu itirafımdan sonra, birileri bana bunu anlatabilir/ öğretebilir.
Çok memnun olurum.